Reprezentacja Polski w piłce nożnej — historia, sukcesy i legendy kadry od 1921 roku

Reprezentacja Polski w piłce nożnej rozgrywa mecze od 18 grudnia 1921 roku i w ponad stu latach historii zdobyła złoty medal olimpijski oraz dwa brązowe medale mistrzostw świata. Kronika Futbolu przedstawia pełną historię kadry — od Orłów Górskiego po rekordy Lewandowskiego.

Historia reprezentacji Polski — od debiutu w 1921 roku do dziś

Reprezentacja Polski rozgrywa mecze od 18 grudnia 1921 roku, gdy biało-czerwoni przegrali w Budapeszcie z Węgrami 0:1 — ponad sto lat historii obejmuje pionierski okres, złotą erę lat 70. i czasy współczesne.

Polski Związek Piłki Nożnej (PZPN) powstał 20 grudnia 1919 roku w Krakowie, a niespełna dwa lata później kadra narodowa rozegrała pierwszy oficjalny mecz międzypaństwowy. Historia reprezentacji Polski to opowieść o pokoleniach, które wychodziły na boisko w biało-czerwonych barwach — od debiutantów z dwudziestolecia międzywojennego po gwiazdy światowego formatu. Poniżej kronikarski przekrój pięciu epok, z których każda doczeka się osobnej, szczegółowej kroniki na Kronice Futbolu.

Początki (1921–1939): pierwsze kroki i debiut na MŚ 1938

Pierwszą bramkę w historii reprezentacji Polski zdobył Józef Klotz — z rzutu karnego w meczu ze Szwecją w Sztokholmie 28 maja 1922 roku (Polska wygrała 2:1, pierwsze zwycięstwo kadry). Pierwsze lata były okresem nauki: biało-czerwoni mierzyli się głównie z silniejszymi rywalami z Europy Środkowej, budując od zera reprezentacyjną tradycję. Kadra zadebiutowała na igrzyskach olimpijskich w Paryżu 1924, a prawdziwym przełomem okazał się mundial 1938 we Francji — pierwszy w historii start reprezentacji Polski na mistrzostwach świata. W pamiętnym meczu 1/8 finału Polska przegrała z Brazylią 5:6 po dogrywce, a Ernest Wilimowski strzelił w tym spotkaniu cztery gole — wyczyn, który przez dekady pozostawał jednym z najlepszych indywidualnych występów w historii MŚ. Eliminacje do tego mundialu Polska przeszła po dwumeczu z Jugosławią, co samo w sobie było historycznym osiągnięciem dla młodej federacji. Tak rodziła się legenda kadry narodowej — choć wybuch II wojny światowej brutalnie przerwał rozwój pokolenia Wilimowskiego.

Lata powojenne i trudna odbudowa (1947–1970)

Po wojnie reprezentacja Polski odbudowywała się wolno i bez wielkich sukcesów. To w tym okresie kadra zanotowała swoją najwyższą porażkę w historii — 0:8 z Danią w Kopenhadze, 26 czerwca 1948 roku. Polska piłka szukała tożsamości w cieniu europejskich potęg, a awanse na wielkie turnieje pozostawały poza zasięgiem — przez ćwierć wieku biało-czerwoni ani razu nie zagrali na mistrzostwach świata. Eliminacje kończyły się rozczarowaniem, a zmieniający się selekcjonerzy nie potrafili zbudować stabilnego zespołu. Sytuacja zaczęła się zmieniać dopiero u progu lat 70., gdy w polskiej lidze dojrzewało pokolenie wyjątkowych talentów. Ten trudny, dwudziestoletni rozdział był więc fundamentem, na którym wyrosła późniejsza generacja mistrzów — pokolenie, które miało odmienić bieg historii reprezentacji Polski.

Złota era (1971–1986)

Przełom przyszedł wraz z nominacją Kazimierza Górskiego na selekcjonera (objął kadrę z końcem 1970 roku). To właśnie wtedy zaczęła się złota era — najświetniejszy okres w dziejach reprezentacji Polski, opisany szerzej w dedykowanej sekcji niżej. W ciągu jednej dekady biało-czerwoni zdobyli złoto olimpijskie, dwa medale mundialu i srebro igrzysk, a nazwiska Deyny, Laty, Bońka i Tomaszewskiego stały się synonimem polskiej piłki.

Przerwa bez sukcesów i powrót (1986–2006)

Po brązie MŚ 1982 w Hiszpanii i mundialu w Meksyku 1986 reprezentacja Polski wpadła w wieloletni kryzys. Kadra nie awansowała na żadne mistrzostwa świata przez 16 lat — dopiero w 2002 roku biało-czerwoni wrócili na mundial do Korei i Japonii. Z tym okresem wiąże się słynna "klątwa Bońka", potoczne określenie posuchy reprezentacyjnej, która zakończyła się dopiero na początku XXI wieku.

Epoka Lewandowskiego i najnowsza historia (2006–dziś)

Współczesna reprezentacja Polski to przede wszystkim era Roberta Lewandowskiego — rekordzisty kadry pod względem goli i występów. Powrót na mundial w 2002 roku przerwał wieloletnią posuchę, a kolejne pokolenie — z Lewandowskim, Jakubem Błaszczykowskim i Łukaszem Piszczkiem — wprowadziło Polskę na stałe do grona uczestników wielkich turniejów. Biało-czerwoni grali na mistrzostwach świata w 2006, 2018 i 2022 roku oraz na kolejnych mistrzostwach Europy od 2008. Największym osiągnięciem tego okresu pozostaje ćwierćfinał Euro 2016 — najlepszy wynik reprezentacji Polski w historii mistrzostw Europy. W 2022 roku w Katarze kadra ponownie awansowała do 1/8 finału mundialu, potwierdzając, że era Lewandowskiego była najstabilniejszym okresem reprezentacji Polski od czasów złotej generacji.

Największe sukcesy reprezentacji Polski

Reprezentacja Polski zdobyła złoty medal olimpijski (Monachium 1972) i dwa brązowe medale mistrzostw świata (1974, 1982) — trzy największe trofea w historii polskiego futbolu, niezrównane do dziś.

Te trzy sukcesy to fundament tożsamości kadry narodowej i kronikarski rdzeń całej polskiej piłki. Każdy z nich zasługuje na osobną, szczegółową opowieść — i każdy taki rozdział znajdziesz w dedykowanej kronice na Kronice Futbolu.

Złoty medal olimpijski — Monachium 1972

Reprezentacja Polski zdobyła swój jedyny złoty medal olimpijski 10 września 1972 roku w Monachium, pokonując w finale Węgry 2:1, a oba gole strzelił Kazimierz Deyna. Turniej olimpijski miał wówczas rangę zbliżoną do mistrzostw świata, a Polska przeszła przez niego po mistrzowsku. To zwycięstwo otworzyło złotą dekadę i było pierwszym wielkim triumfem biało-czerwonych na arenie międzynarodowej.

Trzecie miejsce MŚ 1974 w RFN

Polska zdobyła trzecie miejsce na mistrzostwach świata 1974 w RFN, pokonując w meczu o brąz Brazylię 1:0 (6 lipca 1974, gol Grzegorza Laty). Wiąże się z tym mało znany fakt o historii nagród mundialu: przed 1978 rokiem FIFA przyznawała medale tylko jedenastu zawodnikom, którzy wyszli na boisko w finale i meczu o 3. miejsce — dopiero od 1978 brązowe medale za trzecie miejsce otrzymuje cała kadra. Mundial 1974 był zarazem wielkim triumfem indywidualnym: Grzegorz Lato został królem strzelców turnieju z 7 golami.

Trzecie miejsce MŚ 1982 w Hiszpanii

Reprezentacja Polski po raz drugi sięgnęła po brązowy medal mistrzostw świata na mundialu 1982 w Hiszpanii, pokonując w meczu o 3. miejsce Francję 3:2 (10 lipca 1982). Liderem tamtej drużyny był Zbigniew Boniek, choć w decydującym spotkaniu pauzował za kartki. Sukces przyszedł w cieniu stanu wojennego w Polsce, co nadało mu wyjątkowy, niemal symboliczny wymiar dla rodaków po obu stronach żelaznej kurtyny. Selekcjonerem był wówczas Antoni Piechniczek.

Srebra olimpijskie: Montreal 1976 i Barcelona 1992

Poza złotem z 1972 roku reprezentacja Polski w piłce nożnej dwukrotnie zdobywała srebrne medale olimpijskie — w Montrealu 1976 i w Barcelonie 1992. Srebro z Montrealu było naturalnym przedłużeniem złotej ery: w finale Polska uległa reprezentacji NRD, ale sam fakt obrony pozycji w światowej czołówce cztery lata po monachijskim triumfie potwierdzał klasę pokolenia Laty i Szarmacha. Medal z Barcelony przyszedł już po latach posuchy, gdy młody zespół olimpijski — z takimi nazwiskami jak Andrzej Juskowiak i Dariusz Adamczuk — przegrał finał z gospodarzami, Hiszpanią, ale przypomniał kibicom o dawnej świetności biało-czerwonych. Te trzy medale czynią Polskę jedną z najbardziej utytułowanych olimpijsko reprezentacji w europejskiej piłce nożnej.

Ćwierćfinał Euro 2016

Najlepszym wynikiem reprezentacji Polski na mistrzostwach Europy pozostaje ćwierćfinał Euro 2016 we Francji. Biało-czerwoni odpadli dopiero po rzutach karnych z późniejszym mistrzem — Portugalią (1:1, 3:5 w karnych). Był to pierwszy raz, gdy kadra przebrnęła fazę grupową ME i awansowała tak daleko, co czyni ten turniej kamieniem milowym współczesnej historii.

Złota era — Orły Górskiego (1972–1982)

Lata 1972–1982 to złota era polskiej piłki: pod wodzą Kazimierza Górskiego i Antoniego Piechniczka reprezentacja Polski zdobyła trzy medale w dekadę — wynik nieosiągnięty przez żadne późniejsze pokolenie.

"Orły Górskiego" to potoczna nazwa kadry narodowej, która w ciągu dziesięciu lat przeszła od outsiderów do światowej czołówki. To pokolenie zdefiniowało, czym jest wielkość w polskim futbolu — i to do niego porównuje się każdą kolejną generację biało-czerwonych.

Kazimierz Górski — trener, który zmienił polską piłkę

Kazimierz Górski był selekcjonerem reprezentacji Polski w latach 1971–1976 i jest powszechnie uznawany za najwybitniejszego trenera w historii polskiej kadry. Pod jego wodzą Polska zdobyła złoto olimpijskie 1972 i brąz MŚ 1974, a sam Górski otrzymał później tytuł "Trenera Tysiąclecia". Jego filozofia gry, umiejętność budowania zespołu i spokój przy linii bocznej uczyniły go postacią pomnikową.

Skład Orłów Górskiego — piłkarze złotej generacji

Trzon złotej generacji reprezentacji Polski tworzyli Kazimierz Deyna, Grzegorz Lato, Jan Tomaszewski, Andrzej Szarmach i Włodzimierz Lubański, a w kolejnej dekadzie dołączył Zbigniew Boniek. Deyna był reżyserem gry i kapitanem — to wokół niego Górski budował styl drużyny. Lato był najskuteczniejszym napastnikiem (król strzelców MŚ 1974 z 7 golami), Tomaszewski — bramkarzem, który zatrzymał Anglię na Wembley, Szarmach — postrachem obrońców w polu karnym, a Władysław Żmuda filarem defensywy, który wystąpił aż na czterech mundialach. Boniek dopisał ostatni rozdział złotej ery, prowadząc Polskę do brązu MŚ 1982 i zdobywając w tym samym roku 3. miejsce w plebiscycie Złotej Piłki. Każdy z nich to osobny rozdział kroniki, do którego linkujemy z dedykowanych biografii.

Dlaczego lata 70. to szczyt polskiej piłki?

Lata 70. były szczytem reprezentacji Polski dzięki zbiegowi wyjątkowego pokolenia piłkarzy, genialnego selekcjonera i silnej ligowej bazy. Klubowy fundament dawały Górnik Zabrze, Ruch Chorzów i Legia Warszawa, z których rekrutowali się reprezentanci — to w tych klubach dojrzewali Lato, Szarmach, Deyna i Lubański, grając przeciwko sobie na najwyższym krajowym poziomie. Górski potrafił połączyć talenty indywidualne w spójny, fizycznie przygotowany zespół, zdolny rywalizować z najlepszymi drużynami świata przez całą dekadę. Złota era reprezentacji Polski opierała się też na ciągłości: trzon kadry, który wywalczył złoto olimpijskie 1972, grał jeszcze na mundialu 1978, a niektórzy — jak Lato i Żmuda — dotrwali do brązu 1982. Tej kumulacji warunków: pokolenia, trenera, ligi i stabilności składu, nie udało się powtórzyć żadnej późniejszej kadrze narodowej.

Mecze-legendy — chwile, które weszły do historii

Reprezentacja Polski rozegrała mecze, które na zawsze weszły do kronik futbolu: Wembley 1973 (Tomaszewski kontra Anglia), finał olimpiady 1972 (Deyna, 2:1 z Węgrami) i mecz o brąz MŚ 1974 (Polska 1:0 Brazylia, gol Laty).

To nie są zwykłe wpisy w tabeli wyników. To opowieści, które kibice przekazują kolejnym pokoleniom — momenty, w których czas zatrzymywał się na boisku. Kronika Futbolu opowiada je tak, jak zapamiętali je uczestnicy i kibice.

Wembley, 17 października 1973 — Tomaszewski zatrzymuje Anglię

17 października 1973 roku na londyńskim Wembley reprezentacja Polski zremisowała z Anglią 1:1 i awansowała na mistrzostwa świata 1974, eliminując gospodarzy z mundialu. Przed meczem angielski komentator Brian Clough nazwał Jana Tomaszewskiego "klaunem" — a polski bramkarz odpowiedział na boisku jednym z najlepszych występów w historii kadry, broniąc dziesiątki sytuacji. Bramkę dla Polski zdobył Jan Domarski. To był wieczór, w którym cała Anglia zamilkła, a Polska ruszyła po medal mundialu. Mecz na Wembley do dziś uchodzi za symboliczny początek największych sukcesów biało-czerwonych.

Monachium, 10 września 1972 — finał olimpiady

10 września 1972 roku reprezentacja Polski pokonała Węgry 2:1 w finale turnieju olimpijskiego w Monachium, zdobywając złoty medal, a oba gole strzelił Kazimierz Deyna. To był dzień, który zmienił polską piłkę — pierwszy wielki tytuł, który dał kadrze narodowej pewność, że może rywalizować z każdym. Z perspektywy kibica to moment, od którego zaczęła się złota era: gdy Deyna podwyższał na 2:0, a potem bronił prowadzenia do ostatniego gwizdka, rodziła się legenda Orłów Górskiego.

Monachium, 6 lipca 1974 — Polska 1:0 Brazylia (Lato)

6 lipca 1974 roku reprezentacja Polski pokonała Brazylię 1:0 w meczu o 3. miejsce mistrzostw świata, a zwycięską bramkę zdobył Grzegorz Lato. Brazylia była aktualnym mistrzem świata z 1970 roku, więc pokonanie Canarinhos miało rangę sportowej sensacji. Lato — w drodze po koronę króla strzelców turnieju z 7 golami — wykorzystał kluczową sytuację i przesądził o brązowym medalu. Dla polskiego kibica to mecz, w którym biało-czerwoni udowodnili całemu światu, że należą do absolutnej czołówki.

Najlepsi piłkarze i rekordziści reprezentacji Polski

Robert Lewandowski jest rekordzistą reprezentacji Polski z 167 meczami i 89 golami, ale Kazimierz Deyna, Grzegorz Lato i Włodzimierz Lubański należą do legend złotej ery, a Władysław Żmuda jako jedyny Polak wystąpił na czterech mundialach.

Historia kadry narodowej to historia jej piłkarzy — od pionierów lat 20. po gwiazdy XXI wieku. Poniższe tabele zbierają rekordzistów reprezentacji Polski w jednym miejscu, a każda legenda doczeka się osobnej biografii w kronice.

Rekordziści: tabela goli i meczów

Robert Lewandowski jest rekordzistą reprezentacji Polski zarówno pod względem goli, jak i występów, wyprzedzając legendy złotej ery.

Top 5 strzelców reprezentacji Polski (stan na 2026):

Top 5 pod względem występów:

Legendy złotej ery — profile piłkarzy

Legendy złotej ery reprezentacji Polski to Deyna, Lato, Lubański, Tomaszewski, Szarmach, Żmuda i Boniek — pokolenie, które zdobyło wszystkie wielkie medale kadry. Władysław Żmuda wystąpił na czterech mundialach (1974, 1978, 1982, 1986) — to wyczyn niepowtórzony przez żadnego innego polskiego piłkarza. Włodzimierz Lubański, drugi strzelec w historii kadry narodowej, był gwiazdą jeszcze przed monachijskim złotem. Każda z tych postaci to osobna kronika — do biografii linkujemy z dedykowanych artykułów-spoke'ów.

Polacy w Złotej Piłce — ranking historyczny

Najwyżej w plebiscycie Złotej Piłki spośród polskich piłkarzy uplasowali się Kazimierz Deyna i Zbigniew Boniek, obaj na 3. miejscu — odpowiednio w 1974 i 1982 roku. Deyna stanął na podium France Football rok po słynnym meczu na Wembley, w szczycie złotej ery. Boniek powtórzył ten wynik po brązie MŚ 1982. Żaden inny portal nie zebrał tego rankingu z kronikarskim kontekstem — a pokazuje on, że w latach 70. i 80. polscy piłkarze realnie należeli do światowej elity, ocenianej obok Cruyffa, Beckenbauera i Rossiego.

Selekcjonerzy reprezentacji Polski — historia i lista

Reprezentacja Polski miała ponad 30 selekcjonerów od 1921 roku, ale tylko Kazimierz Górski (złoto OL 1972 + brąz MŚ 1974) i Antoni Piechniczek (brąz MŚ 1982) zdobyli z kadrą medale wielkiego turnieju.

Historia trenerów reprezentacji Polski to osobny, fascynujący wątek polskiego futbolu — od działaczy-pionierów po nowoczesnych taktyków XXI wieku. Pełna lista i biogramy znajdą się w dedykowanej kronice selekcjonerów.

Kazimierz Górski (1971–1976)

Kazimierz Górski prowadził reprezentację Polski w latach 1971–1976 i jest jedynym selekcjonerem z dwoma medalami wielkiego turnieju w dorobku — złotem olimpijskim 1972 i brązem MŚ 1974. To pod jego wodzą narodziła się złota era, a on sam stał się symbolem największych sukcesów kadry narodowej.

Antoni Piechniczek (1981–1986)

Antoni Piechniczek był selekcjonerem reprezentacji Polski w latach 1981–1986 i poprowadził kadrę do brązowego medalu MŚ 1982 w Hiszpanii. Pod jego wodzą Polska zagrała też na mundialu 1986 w Meksyku, domykając ostatni rozdział złotej ery polskiej piłki.

Adam Nawałka (2013–2018)

Adam Nawałka prowadził reprezentację Polski w latach 2013–2018 i zapisał się jako twórca największego sukcesu współczesnej kadry — ćwierćfinału Euro 2016. Za jego kadencji Polska awansowała też na mundial 2018 w Rosji, a zespół oparty na Lewandowskim grał najlepszą piłkę od czasów złotej ery. Po Euro 2016 reprezentacja Polski awansowała na rekordowe 5. miejsce rankingu FIFA (sierpień 2017) — najwyższą pozycję w historii i symboliczne potwierdzenie pracy Nawałki.

Tabela: wybrani selekcjonerzy (skrócona)

Polska na Mistrzostwach Świata — wszystkie starty

Reprezentacja Polski wystąpiła na 9 Mistrzostwach Świata (1938, 1974, 1978, 1982, 1986, 2002, 2006, 2018, 2022) i dwukrotnie zdobyła brązowy medal.

Mundial to najwyższa scena światowego futbolu, a starty reprezentacji Polski na MŚ wyznaczają rytm jej historii — od debiutu Wilimowskiego w 1938 po grupę z Argentyną i Francją w 2022. Pełna kronika każdego turnieju powstaje w osobnym artykule-hubie.

Tabela: 9 startów na MŚ (1938–2022)

Najlepsze wyniki i statystyki MŚ

Najlepszym wynikiem reprezentacji Polski na mistrzostwach świata jest 3. miejsce, osiągnięte dwukrotnie — w 1974 i 1982 roku. Po debiucie w 1938 roku nastąpiła wymuszona wojną i powojenną posuchą przerwa, dlatego drugi start Polski na mundialu przyszedł dopiero w 1974 — i od razu zakończył się medalem. W złotej dekadzie biało-czerwoni grali na czterech kolejnych mundialach z rzędu (1974, 1978, 1982, 1986), co było szczytem regularności kadry narodowej. Po 16-letniej przerwie reprezentacja Polski wróciła na mistrzostwa świata w 2002 roku, a w 2022 w Katarze ponownie awansowała do fazy pucharowej (1/8 finału), gdzie uległa Francji. Najsłynniejszy indywidualny wyczyn pozostaje niezmienny od ponad osiemdziesięciu lat: cztery gole Ernesta Wilimowskiego w jednym meczu MŚ 1938 przeciwko Brazylii — rekord, którego nie pobił żaden polski piłkarz.

Polska na Mistrzostwach Europy

Reprezentacja Polski zadebiutowała na mistrzostwach Europy w 2008 roku, a jej najlepszym wynikiem pozostaje ćwierćfinał Euro 2016.

Mistrzostwa Europy to scena, na którą reprezentacja Polski wkroczyła stosunkowo późno — pierwszy awans przyszedł dopiero w erze, gdy złota generacja Górskiego dawno zakończyła kariery. W złotej erze lat 70. system eliminacji ME (rozgrywanych co cztery lata, z małą liczbą uczestników finałów) wielokrotnie zatrzymywał biało-czerwonych tuż przed turniejem, mimo medali mundialowych. Dopiero rozszerzenie finałów ME i dojrzewanie pokolenia Lewandowskiego pozwoliło Polsce zadomowić się na europejskim turnieju, na którym współczesna kadra zapisała jeden z najjaśniejszych rozdziałów swojej historii. Każdy występ biało-czerwonych na mistrzostwach Europy omawiamy szczegółowo w dedykowanej kronice.

Tabela startów na ME (2008–2024)

Euro 2016 — historyczny ćwierćfinał

Reprezentacja Polski osiągnęła na Euro 2016 we Francji historyczny ćwierćfinał — pierwszy awans tak daleko w mistrzostwach Europy. Biało-czerwoni odpadli po rzutach karnych z późniejszym mistrzem Portugalią (1:1, 3:5 w karnych), grając pod wodzą Adama Nawałki. Był to szczyt formy pokolenia Lewandowskiego, Błaszczykowskiego i Milika — turniej, po którym Polska na chwilę awansowała do światowej czołówki rankingu FIFA.

Polska na igrzyskach olimpijskich

Reprezentacja Polski w piłce nożnej trzykrotnie stanęła na podium igrzysk olimpijskich — złoto w Monachium 1972, srebro w Montrealu 1976 i srebro w Barcelonie 1992.

Turniej olimpijski miał w latach 70. rangę zbliżoną do mistrzostw świata — startowały na nim pełnowartościowe reprezentacje, a nie kadry młodzieżowe jak dziś — dlatego medale z Monachium i Montrealu należą do najcenniejszych w historii kadry narodowej. To na igrzyskach zaczęła się złota era polskiego futbolu, gdy w 1972 roku Orły Górskiego sięgnęły po złoto. Cztery lata później ta sama generacja, wzmocniona doświadczeniem mundialu 1974, dołożyła srebro w Montrealu, a w 1992 roku w Barcelonie nowe pokolenie przypomniało o olimpijskiej tradycji biało-czerwonych.

Złoto 1972, srebra 1976 i 1992 — tabela medalowa

Polska piłka nożna zdobyła łącznie trzy medale olimpijskie, co czyni ją jedną z najbardziej utytułowanych europejskich reprezentacji na igrzyskach.

FAQ — najczęściej zadawane pytania

Kiedy polska reprezentacja była najlepsza?

Lata 1972–1982 — pod wodzą Kazimierza Górskiego reprezentacja Polski zdobyła złoto olimpijskie (1972) i brąz MŚ (1974), a Antoni Piechniczek dołożył brąz MŚ 1982. To jedyny w historii Polski cykl trzech medali w dekadę.

Kto jest najlepszym polskim piłkarzem w historii?

Robert Lewandowski jest rekordzistą reprezentacji Polski pod względem goli (89) i meczów (167). W złotej erze wyróżniali się Kazimierz Deyna (3. miejsce Złotej Piłki 1974) i Grzegorz Lato (król strzelców MŚ 1974).

Jaka jest największa porażka reprezentacji Polski?

Największa porażka reprezentacji Polski to 0:8 z Danią w Kopenhadze, 26 czerwca 1948 roku.

Ile razy Polska była na Mistrzostwach Świata?

Reprezentacja Polski uczestniczyła w 9 Mistrzostwach Świata: 1938, 1974, 1978, 1982, 1986, 2002, 2006, 2018 i 2022.

Kto jest rekordzistą reprezentacji Polski w golach?

Robert Lewandowski — 89 bramek (stan na 2026). Na 2. miejscu Włodzimierz Lubański (48 goli), na 3. Grzegorz Lato (45 goli).

Co to były Orły Górskiego?

"Orły Górskiego" to potoczna nazwa reprezentacji Polski prowadzonej przez Kazimierza Górskiego (1971–1976), która zdobyła złoto olimpijskie 1972 i brąz MŚ 1974. W jej składzie grali m.in. Deyna, Lato, Tomaszewski i Szarmach.

Kto był najlepszym selekcjonerem reprezentacji Polski?

Kazimierz Górski — prowadził kadrę do złota olimpijskiego (1972) i brązu MŚ (1974). Jest uznawany za najwybitniejszego selekcjonera w historii i otrzymał tytuł "Trenera Tysiąclecia".

Kiedy Polska zdobyła złoty medal olimpijski?

Polska zdobyła jedyny złoty medal olimpijski w piłce nożnej 10 września 1972 roku w Monachium, pokonując w finale Węgry 2:1. Oba gole strzelił Kazimierz Deyna.

Co to była klątwa Bońka?

"Klątwa Bońka" to powiedzenie (przypisywane Bońkowi po MŚ 1986), że Polska długo nie zagra na kolejnych mistrzostwach świata. Biało-czerwoni rzeczywiście nie awansowali przez 16 lat — dopiero w 2002 roku wrócili na mundial.

Czy za trzecie miejsce na MŚ 1974 cała kadra dostała medale?

Nie. Przed 1978 rokiem FIFA przyznawała medale tylko jedenastu zawodnikom, którzy zagrali w finale i meczu o 3. miejsce — dopiero od 1978 brązowe medale za trzecie miejsce otrzymuje cała drużyna. To mało znany fakt o historii nagród mundialu.